Reportages
Vendée: schitterend oceaanstrand
Grootste historische spektakel
De Vendée is een ideaal gebied voor een strandvakantie langs de oceaan. Het ligt zuidelijk genoeg om doorgaans te ontkomen aan Engelse lage drukgebieden. Daarnaast kun je er prima fietsen op honderden kilometers fietspad met weinig hoogteverschil. Verder biedt de Vendée veel op cultureel gebied, zoals het belangrijkste historische park van Frankrijk: Puy du Fou. De favoriet van onze drie zonen, tussen 10 en 15 jaar, onder meer vanwege het bijbehorende het grootste theaterspektakel van het land, compleet met vliegende bommenwerpers uit WO2, duizenden acteurs en driedimensionale lasers.
Langs de Franse oceaankust, zoals bij de Vendée, is het strand een veel intensievere ervaring dan bij de Middellandse Zee. Je hoort de branding en de zeemeeuwen veel duidelijker. Het ruikt er ook meer naar ‘zee’: naar zout, wier en vis. Zeker bij eb, wanneer het strand bezaaid is met mosselen en kokkels. De golfslag van de oceaan is daarbij vaak hoger en steviger: geweldig voor oudere kinderen, zeker om te (board)surfen. Bovendien zorgt de veel sterkere getijdewerking bij eb voor stranden van honderden meters breedte. Ruimte genoeg voor strandzeilen, zoals in Saint-Hilaire-de-Riez. (Daar kunnen kinderen ook in kleine karren zeilen). Anderzijds krimpt het strand bij vloed op veel plaatsen tot zo’n tien meter breed. Dan ontstaat in de grotere badplaatsen, zoals Les Sables d’Olonne, het Hollandse haringen-in-een ton-gevoel. Gelukkig is er ook bij vloed nog ruimte genoeg op veel andere rustiger stranden in de Vendée, bijvoorbeeld bij Saint-Gilles-Croix of bij Saint-Hilaire-de-Riez, onze verblijfplaats. Er is in dit dunbevolkte departement keus uit 140 kilometer zandstrand.
Authentiek eiland zonder pretparken
De mooiste stranden, afgewisseld door leikliffen of rotsen van graniet, zijn te vinden op het authentieke eiland Ile de Noirmoutier. Deze absolute aanrader is bij eb te bereiken via een weg die maar een paar uur berijdbaar is. (Een permanent alternatief vormt een brug). Het eiland doet denken aan Griekse eilanden, vanwege de vele witte huisjes met blauwe daken. Vooral het vissersdorpje l’Herbaudière oogt zeer meditteraans. Op het dunbevolkte eiland spelen landbouw, visvangst en zoutwinning duidelijk een grotere rol dan toerisme. Onze kinderen ontdekken hier, met oprechte interesse, hoe het zeezout wordt gewonnen.
Aangenaam aan Ile de Noirmoutier is de afwezigheid van pretparken en reclameborden. Dit is anders bij de toeristencentra langs de kust van het vasteland. Hoewel omgeven door veel natuurgebied en beschaafd Frans half verstopt, is hun aanwezigheid zo duidelijk dat onze zoons, erlangs rijdend, met niets anders bezig zijn. Dus driemaal raden waarheen de tocht gaat, wanneer zij een dag geheel zelf mogen invullen? Zij beginnen met karten met aansluitend paintballen. Op de rand, omdat de oudere kids op elkaar schieten met imitatie-hogedruk-geweren binnen een guerilla-achtige setting. We gaan voor een keer overstag. Niet alleen om latere obsessies te voorkomen, maar vooral omdat beschaafde begeleiders de veiligheid goed in de gaten houden in dit park ‘West Aventure’ in Saint-Révérend. Hetzelfde geldt voor het crossen op kinder-quads, kleine terreinwagens, in het Squad l’ittoral-park in Saint-Hilaire-de-Riez. Meer acceptabel blijven toch waterparken met hoge glijbanen, zoals Atlantic Toboggan in St.-Hillaire- de Riez. Het meest enthousiast zijn onze kinderen gelukkig over een typisch Frans commando-achtige klimpark in het bos, zoals bij ‘Feeling Forest’ in Saint-Hillaire. Vinden we prima, maar het blijft wel opletten dat de jongste zich steeds goed zekert: veiligheidslijnen vastklinken.
Bijzondere natuur
Gelukkig vermaken onze kinderen zich daarnaast prima op de opvallend goede fietsroutes langs het strand, door de uitgestrekte bossen en door het grote moeras, Marais Pointevin. In dat drassige gebied kun je ook varen over de honderden slootjes en kanaaltjes. Een onderdeel van dit natte, moerassige doolhof is Ecomusée Marais Breton Vendéen. Een aanrader, bijvoorbeeld vanwege de wandelroutes via planken over de sloten. De tocht loopt verder langs monumentale witgekalkte boerderijtjes met weilanden vol ouderwetse paarden-, koeien- en schapenrassen.
Een cultureel hoogtepunt in de Vendée, zeker voor kids, is het historische park Puy du Fou: het grootste en beroemdste Franse park op dit gebied. Hierbij verbleekt het Nederlandse Archeon, hoewel het authentieker is. Puy du Fou pakt alles grootser aan, met veel theater, waardoor de geschiedenis volop gaat leven. Je rolt hier van de ene professionele uitvoering in de andere. Dat begint al met de musical over de Drie Musketiers in een groot theater. Daarna loop je door het bos van het ene naar het andere historische spektakel, bijvoorbeeld naar een fort uit het jaar 1000, dat wordt aangevallen door Vikingen, of naar een achttiende eeuws dorpje met hekelspelen en narren. Het meest indrukwekkend vonden de kinderen het Romeinse circus: een kopie van het Collosseum in Rome. Hier voeren honderden acteurs, tientallen paarden en vele karren een schouwspel op dat weinig mensen onberoerd laat. Net als in de Romeinse tijd joelt het publiek volop mee.
Bühne van 20 hectaren
Een niet te missen mega-theaterstuk is ‘Cinescenie’ van Puy du Fou. Op de meeste zomeravonden wordt dit opgevoerd in een groot professioneel buitentheater. De bühne is wel 20 hectaren groot. De cast bestaat uit maar liefst 1100 acteurs, honderden paarden, en nog meer schapen, koeien en kippen. Zelfs vliegende gevechtsvliegtuigen uit WO2 spelen een rol. Daarbij toveren de modernste driedimensionale lasers huizenhoge, levensechte gezichten in de lucht. Je hoort bovendien de kanonnen en bombardementen en ruikt de kruitdampen. Deze indringende realistische kennismaking met de Franse geschiedenis van de middeleeuwen tot en met de Tweede Wereldoorlog, is ook voor kinderen vanaf 10 jaar goed te doen. Althans wanneer de jongsten niet helemaal vooraan zitten. Mijn drie zonen vinden dit nog steeds het indrukwekkendste theaterstuk dat ze ooit zagen.
Ieder gebied heeft vaak zijn eigen charme, maar de Vendée is zeker een omweg waard.
ga terug naar : Reportages |