Reportages
Het Bregenzerwald: nabije wintersport-nostalgie
Ze zijn er gelukkig nog: bijna vergeten oorden, die daarom des te interessanter zijn. Een daarvan is het Oostenrijkse wintersportgebied Bregenzerwald. Hier geen staal en beton, geen gokautomaten en booming dance-muziek, maar voornamelijk monumentale chalets en het geluid van koeien, riviertjes en ‘Grüss Gottende- inwoners’. Een jaren-vijftig wereld waarin je kinderen vanaf zeven jaar onbekommerd naar de bakker kunt sturen. Het is er zelfs in de krokusvakantie aangenaam rustig, terwijl de kwaliteit van de pistes en de liften prima is. Een nostalgisch wintersport eldorado op slechts zo’n 800 kilometer van Utrecht.
Waarom is het massatoerisme het Bregenzerwald vergeten? De skigebieden zijn niet hoger dan zo’n 2000 meter. En de wintersportplaatsen liggen relatief ver van de snelweg. We reizen zeker 50 kilometer over een provinciale bergweg naar onze bestemming Mellau. Maar wat is dit een mooie tocht door een authentiek gebied. In de dorpjes overheersen monumentale chalets uit de achttiende- en negentiende eeuw. Vaak staan de koeien er nog op stal. Dit alles wordt omringd door eeuwenoude bossen en alpenweiden. Vanwege al dit moois staat het Bregenzerwald op de nominatie voor de Unesco Werelderfgoedlijst.
Mellau vinden mijn drie zonen van zeven, elf en dertien jaar meteen leuk. “Het ziet eruit als dorpje op een kerstkaart.” En wat een mooie oude houten chalets met luiken. De koeien kun je vaak eenvoudig door de open deuren bekijken. Daarbij lopen diverse spannende beekjes en een riviertje door het dorp. Mijn stadskinderen stuiven weg om dit alles te aanschouwen. Aangenaam is daarbij dat de provinciale weg niet door Mellau loopt, maar er omheen.
Het dorp ademt een rustgevende jaren-vijftig sfeer. Geen fastfoodrestaurants, geen hiphop, geen automatenhallen en geen dronken vakantiegangers, maar wel veel vriendelijkheid en ouderwetse kleinschaligheid.
In het dorp, maar ook in de rest van het Bregenzerwald, vind je geen hotelketens, maar kleine familiehotels en pensionnetjes, soms voorzien van enkele appartementen, zoals het onze. De bijbehorende familie doet er zeer ‘gemütlich’ alles aan om het ons naar de zin te maken. Ik spreek diverse Nederlanders die al tientallen jaren iedere winter naar dezelfde ‘familie’. terugkeren, waarmee ze hun pension bedoelen. Een van hen vertelt: “De eigenaar, een boer, leerde mijn 22 jarige zoon nog skiën.” Volgens hem is er de laatste twintig jaar weinig veranderd in het dorp: “Een paar kleine hotels erbij en de liften zijn gemoderniseerd. Maar nog steeds geven voornamelijk de boerenjongens uit het dorp skiles.”
Relaxed voor ouders
Bij de skischool wordt al snel duidelijk waarom de Oostenrijkse skischolen zo’n goede naam hebben. Heel geduldig, positief benaderend en onafgebroken motiverend krijgen de instructeurs ook de door blessures angstig geworden kinderen weer goed op dreef. Desondanks doet de naam van de skischool van mijn drie iets gevorderde kinderen, Die Weltmeister Kanis, in eerste instantie wat pretentieus aan. Maar onder de hoede van instructeur Jorg gingen ze al na vier dagen relaxed van de zwarte piste af. Trots nemen ze na afloop hun medailles voor de snelheidsrace in ontvangst en ook de knuffels van Fiffi: een instructrice in konijnenpak.
Mellau biedt gezinnen vele meevallers. Zo beginnen de skilessen aangenaam laat om 9.45 uur. De kosten vallen mee, want je kunt kiezen voor drie lesdagen in plaats van zes. Ook met jongere kids is dit een prima plek, niet alleen vanwege de ruime oefenweide met lopende band-liften en speeltuin, maar bijvoorbeeld ook vanwege interessante aanbiedingen zoals ‘gratis lessen en pas’ buiten het hoogseizoen. Bovendien is de crèche bij het bergstation altijd gratis.
Klein maar overzichtelijk
Het skigebied van Mellau telt maar 23 km piste. Vrijwel iedereen komt elkaar steeds weer tegen bij het bergstation. Hier kun je een sleeplift nemen naar een blauwe helling of een stoeltjeslift naar het hoogste ski-punt van Mellau op 1750 meter. Aldaar kun je kiezen voor een rode, een blauwe of een zwarte, brede piste, die allen weer uitkomen bij het bergstation. Deze aangename overzichtelijkheid, opgeteld bij de rustige pistes en liften, maakt het zelfs in de krokusvakantie eenvoudig om de kids in het oog te houden. Geen wonder dat je voornamelijk gezinnen ziet op de pistes en in de twee restaurants bij het bergstation, in mooie oude chalets.
Mellau telt maar één zwarte piste van drie kilometer, daarom wijken de cracks al snel uit naar het naburige Au-Schoppernau dat veel meer heftige kilometers biedt. Of ze zoeken hun kick buiten het Bregenzerwald in het Große Walsertal of het Tiroler Lechtal, waar de skipas ook geldig is. Gratis bussen rijden er heen.
Buiten de paden
Het Bregenzerwald is een unieke plek voor sneeuwschoenwandelen en voor nordic walking. Nergens in Oostenrijk zijn zoveel geprepareerde paden te vinden, in totaal vierhonderd kilometer. In Mellau zijn zowel senioren als families met kids bezig met deze nieuwe takken van sport. Overigens lang niet alleen op de officiële routes. Volgens instructeur Christopher Oberhauser is juist het voordeel van de nordic walking-ski’s dat je er zo eenvoudig de paden mee kunt verlaten om de natuur te verkennen. “Al klimmend glijd je namelijk niet snel weg, dankzij de daaronder bevestigde dierenvacht.”, aldus de instructeur, die steeds benadrukt dat nordic walking onterecht een ouwelijk imago heeft. Ook instructeur Alfons Silgener van het sneeuwschoenwandelen vindt dat van zijn sport. “Het heeft een veel jonger imago gekregen sinds steeds meer snowboarders ermee naar boven klimmen om ver van de pistes naar beneden te roetsjen.” De sneeuwschoenen hebben de laatste jaren een ware metarmofose ondergaan. Het zijn tegenwoordig zwemvliesachtige onderschoenen met daaronder lange noppen, die een uitstekende grip geven op hellingen. Een heel verschil met de vroegere, veel grotere ‘tennisrackets’, waarop je als een eend liep. De huidige versie maakt bovendien minder lawaai, zo weinig zelfs dat het wild niet meteen wegvlucht. Zo zien we een gems en zeer verse sporen van hazen en konijnen.
Verder vertier
Een specialiteit van Oostenrijk en zeker van dit gebied is het rodelen. In Mellau zelf is dit op een piste van 150 meter, zonder lift. Voor de kinderen duidelijk minder spectaculair dan in het naburige dorp Damüls, met een rodelbaan van 3,5 kilometer lengte en vierhonderd meter hoogte. Hier krijgen ze niet genoeg van het roetsjen van de helling, gedeeltelijk zo steil als een zwarte piste. Overigens is een helm dragen hier geen overbodige luxe, voor het geval een kind zo’n zware slee laat glippen.
De kids kunnen iedere vrijdag meedoen aan een boertige variant op rodelen, dat is raften door de sneeuw in een opblaasboot achter een tractor. Daarnaast is er een wekelijkse fakkeltocht.
Als bij slecht weer naar een activiteit binnenshuis moet worden gezocht, dan is zelf kaasmaken een goede optie. Dit kan bij diverse kaasboerderijen in Mellau en omringende dorpen. Vaak kun je hier ook kaas kopen en zelfs kaasgerechten eten. Dit kan bij de vele boerderijen die zijn aangesloten bij de Käsestrasse.
Voor kinderen is er, naast het wekelijks optreden van een cabaretbandje van skileraren, niet meer uitgaansleven dan de enige disco van het dorp, die alleen in het weekend een paar uurtjes open is. Voor mijn dertienjarige zoon is dit nog geen punt, maar oudere kids vinden het uitgaansleven nogal mager. Thuis kaarten of monopoliën is lekker relaxed, denken hun ouders. Dit natuurlijk voor zolang het duurt. Naar verder geleden oorden reizen met meer spectaculaire skikilometers en meer uitgaansleven kan later altijd nog. Nu is het juist in de krokusvakantie vanwege al z’n files, een enorm voordeel dat het Bregenzerwald zo aangenaam dichtbij ligt. Niet verder dan 827 kilometer van Utrecht. Binnen een dag rijden we van dit meest noord-westelijke puntje van Oostenrijk weer relaxed naar huis. Ook dit maakt het Bregenzerwald een perfecte bestemming voor de krokusvakantie.
Verdere informatie
Bregenzerwald /Tourismus GmbH, Impulszentrum 1135, 6863 Egg, Oostenrijk, tel. 0043(0)5512.2365, www.bregenzerwald.at of www.mellau.at
ga terug naar : Reportages |